26/2/10

Desperté.

Primero un pie. El suelo está muy frío y lo agradece mi pie derecho. Luego la pierna izquierda apunta al cielo y se presenta junto a la otra, haciendo que mi cuerpo, por lógica, se arrastre hacia arriba, mi pelo revuelto caiga encima de mis hombros, mis brazos se estiren intentando alcanzar las nubes, mi espalda se curve recuperando la flexibilidad, mis ojos se abran descubriendo un nuevo dia y mis labios suelten un gritito de felicidad y a la vez nostálgia hacia mi camita cómoda y perfecta.
¿Y qué se hizo de todas aquellas grandes ilusiones que cabían en un mensaje, en un par de palabras, en una simple mirada o en gritos desde un balcón?
Se desvanecieron, y otras ocuparon su lugar, cogiditas de la mano para no perderse, pues en cadena van unas siempre precediendo a otras.
¿Y qué se hizo de todas aquellas pequeñas penas que parecían avismos?
Se desvanecieron tambien, pues cualquier tonteria puede modelar nuestra alma.

Siento impotencia por ser tan susceptible, por saber que cada segundo me afectará, para bien y para mal, y a la vez decidirá mi camino.
Pero tambien, me alegro. Pues sé que, gracias a ello, viviré más intensamente cada segundo que me quede, y siempre siempre me fijaré en todo.

Un pequeño precio que pagar por vivir hasta que se agoten la pila...

6/2/10

Cuanto cabe en un abrazo

Crear el centro de un universo propio, elitista, pues solo permito que quepamos tu y yo dentro, y sentir que todo lo demás sigue girando, continúa vivo, pero no me importaría si no fuera así, pues ahora ya no existe lo que está fuera de ese pequeño universo, y así vivir, sentir, oler, gritar, dormir, abrazarte, y dejar que pase el tiempo que quiera, que se turnen el Sol y la Luna para vernos, que atónitas, las hormigas hagan cola para observar como es posible que dos cuerpos se fundan en uno sin más, pues nuestra energía hace crecer flores de tierras bañadas en sal, hace surgir cariño del odio más profundo, humedad de la tierra seca, alegría en el rostro más triste, música de una guitarra sin mástil.
Y aún no comprendo como puede existir algo más bonito que pasear de vez en cuando por ese universo, saltándo juntos de planeta en planeta, sin lastimar, con cuidado, y de golpe echar a volar a la vez sin aviso previo, porque no hace falta más para ser tan inmensamente feliz.

1/12/09

Unió

Sovint em mata la frivolitat de la gent, com els objectes passen d'un lloc a un altre sense ser vistos, sense ser escoltats. A mi m'encanta parar-me a parlar amb ells, imaginar d'on poden venir, què signifiquen, de qui poden ser, on arribaran...
Però, és clar, és impossible parlar amb uns texans d'una multinacional de la roba, fets en sèrie, que tindran, igual que tu, desenes d'adolescents, i que no tenen memòria, ni més futur que ser portats i llençats quan ja no es portin els texans arrapats...

Perquè, doncs, no fem que el món sigui un lloc per ser feliços, per imaginar, reflexionar, ser lliures, divertits, únics, diferents a qualsevol altre persona, com som en el fons (el problema potser, és que no ho volem admetre.. la por a la diferència és estúpida)

Penso que, aquestes crisis de fe en la humanitat que cada cop més sovint em fan pensar, són les que algún dia ens portaran al canvi, que ens portarà a la unió, que ens portarà a la llibertat, que esdevindrà felicitat...

Salut, companys :)

11/11/09

Me rebienta.

¡Me da tantísima pena que aún exista gente tan inculta que no solo se ría de otra gente por no tener algo entre las piernas, sino que se sienta superior a ella por si tenerlo...!
Es absurdo pensar que gente como Salvador Sostres esté ganando dinero pregonando sus idioteces, (y que no se contente con ello, y pretenda tambien que alguien le pague los gastos de su blog...)

Pero lo más triste es el ejército de subnormales que debe tener detrás suyo, ya que si le permiten sacar a la luz esas.. cosas, por algo será.
Sólo deseo con todas mis fuerzas que nadie se ablande ahora, porque ahora más que nunca debemos seguir luchando para que gentuza así no pueda seguir haciendo daño, para cambiar las conciencias de todo el mundo, SOMOS mujeres, SOMOS personas, y merecemos el mismo respeto que pueda merecer cualquier hombre.

1/11/09

(:

¿y qué si el cielo no es todo lo azul que podría ser?
¿y qué si la niebla el paisaje infinito me impide ver?

todo desaparece, carece de interés
porque, cuando estoy contigo, ¡todo se vuelve del revés!